Ostia, pierwsza kolonia starożytnego Rzymu, to miejsce, które zachowało jedne z największych ruin we Włoszech. Na wschód od miasta znajdują się wyrobiska solne, które prawdopodobnie były wykorzystywane do wydobycia soli morskiej już w środkowym i późnym okresie brązu, czyli około 1400–1000 lat p.n.e. W tym czasie mogły tam istnieć małe wioski, które rozwijały się w okolicy.
Zgodnie z relacjami takich autorów jak Enniusz, Liwiusz czy Cyceron, Ostia została założona w 620 roku p.n.e. przez czwartego króla Rzymu, Ankusa Marcjusza. Niestety, z biegiem lat, gdy Rzym tracił na znaczeniu politycznym i militarnym, Ostia również podupadła, a jej port zamienił się w bagnisko.
W latach 827–844 papież Grzegorz IV postanowił przywrócić miasto do życia. Wzniósł fortyfikacje, aby bronić Ostii przed Saracenami, nadając jej nową nazwę – Gregoriopolis. W 849 roku w pobliżu Ostii miała miejsce bitwa morska, w której flota chrześcijańska pokonała flotę arabską, co było ważnym wydarzeniem w historii regionu.